سکوت سفید

مرغ شیدا – محسن نامجو

M.H — Mon, 23 Nov 2009 18:22:07 +0000

مرغ شيدا بيا بيا شاهد ناله حزينم شو / با نوايي به روز و شب همصداي دل غمينم شو

آهنگ “مرغ شیدا” یکی از کارهای فوق العاده زیبا و عاشقانه محسن نامجو است که میتونم بگم یکی از بهترین کارهاشه. شعر این قطعه رو از سروده های آرزو خسروی و هوشنگ ابتهاج انتخاب کرده و در موسیقی، مثل همیشه تلفیقی از موسیقی راک و موسیقی خراسانی به همراه ساز سه تار استفاده کرده. این موسیقی یکی از کارهای زیبای محسن نامجوست که میشه گذاشت تو هدفون و چهارصد و هفتاد و نه بار گوش کرد.

Download – Morghe Shedyda, by Mohsen Namjoo

جیغ نزن، وگرنه میمیری!

M.H — Tue, 17 Nov 2009 00:19:07 +0000

Dead Silence - 2007

دیشب فیلم بسیار تاثیر گذاری دیدم به نام “Dead Silence” که برگردانش میشود “سکوت مُرده”. (قبل از هر چیزی، هرگونه ارتباط اسم این فیلم با اسم وبلاگم رو تکذیب میکنم و در حقیقت من بعد از دیدن فیلم، متوجه اسمش شدم!)
این فیلم یکی از فیلم های ژانر وحشت است که توسط کارگردان معروف هالیوود James Wan ساخته شده و ظاهر ماجرای این فیلم، داستان مردی است که برای یافتن معمای کشته شدن همسرش به دهکده خانوادگی خودش سری میزند و میفهمد که این قتل ارتباط پیچیده ای دارد با روح یک عروسک گردان. (دیدن شناسنامه کامل فیلم در imdb)

داستان این فیلم برا پایه یک شعر قدیمی و کودکانه بنا شده:
Beware the stare of Mary Shaw
She had no children, only dolls
And if you see her do not scream or
she’ll rip your tongue out at the seam
از نگاه خیره مری شا دوری کن
اون هیچ بچه ای نداره، به جز عروسکها
و اگه اون رو دیدی جیغ نکش وگرنه
زبونت رو از حلقت بیرون میکشه

شاید نشه ادعا کرد این فیلم یک شاهکار داستانپردازی و فیمسازیه چون داستان فیلم در مجموع غیر واقعی به نظر میرسه، ولی چیزی که خیلی در این فیلم خودنمایی میکنه، فضاسازی و استفاده بینظیر از عناصر سینماییه! به طوری که شما با دیدن این فیلم وحشت واقعی رو تجربه میکنید و شاید مثل من خودتون رو در چند قدمی مرگ احساس کنید. صورت بی روح عروسکها، رنگ سرد غالب بر تصاویر فیلم و شروع غم انگیز فیلم (که با مرگ همسر شخصیت داستان شروع میشه) شما رو دچار احساس نه چندان خوشایندی میکنه، که شاید با دیدن صحنه های تکان دهنده – مواجهه روح عروسک گردان با شخصیت های فیلم – جرأت دیدن ادامه فیلم رو نداشته باشید. اما داستان مرموز این فیلم که تصویر کوچکی را از زندگی پس از مرگ انسان نشان میده، میتونه انگیزه بسیار خوبی برای دیدن ادامه این فیلم باشد.
همانطور گفتم فیلم با قتل فجیع همسر جیمی (شخصیت اصلی فیلم) آغاز میشود و هیچ تضمینی برای زنده ماندن جیمی نیست و حتی خود او مضنون شماره یک این قتل است، پس جیمی همه چیز خودش را از دست رفته میداند و خود را آماده رویایی با هر چیزی، حتی مرگ کرده. از اینرو فیلم فضایی شبیه دنیای پس از مرگ دارد و همه عناصر و شخصیت ها، در فضایی “نیمه مرده” مشاهده میشوند.
فیلم از شخصیت پردازی نسبتا خوبی برخورداره، برخی از ویژگی های شخصیت های داستان: (به ترتیب خوش تیپی و میزان جذابیت از نگاه من)

1. جیمی: شخصیت اصلی که در همان ابتدا ضد حال بزرگی خورده و جسد همسر دوستداشتنی اش را با دهان پاره شده روی تخت پیدا میکند.

2. Ella Ashen: نامادری جیمی؛ زن مرموزی که جیمی خودش هم نمیدونه پدرش کی با اون ازدواج کرده! (ولی به نظرم باید به سلیقه پدر جیمی آفرین گفت!!!)

بازرس لیپتن: در کل با همه چیز شوخی میکنه و از نظر اون هر معمای جنایی مثل یه پیراشکی میمونه که باید از خوردنش لذت برد.

4. مری شا: نمونه کاملی از یک سلیطه، ایشون خودش و زندگیش رو از یک قرن پیش وقف عروسکگردانی کرد و بعد از مرگش با روحش به مردم خدمت کرد. (تو روحش!)

اشاره، نقش این شخصیت رو خانم جودی رابرتز بازی کرده که به نظرم یه شاهکار بازیگریه، به خصوص صحنه ای که تو سالن تئاتر، نمایش “Merry Shaw & Belly” رو اجرا میکنه

5. بیلی، عروسک محبوب مری شا که نمایشهایش را با او اجرا میکرد. اون هیچ خوشش نمیاد که بهش بگن تو یه پسربچه واقعی نیستی!

در ادامه به چند شات از فیلم توجه کنید:

جیمی و نامادریش در مراسم خاکسپاری همسر جیمی

نمایش "Merry Shaw & Belly"

بازرس لیپتن در حال شوخی کردن با بیلی (من بودم این کارو نمیکردم!)

بازگشت جیمی به سالن قدیمی تئاتر

روح مری شا در راهروی پشت سالن

چند دسته گل از مری شا

عجب دنیاییه (یا: کفم برید)

M.H — Sun, 15 Nov 2009 12:33:17 +0000

What The H !

شاید مثل من در یک حرکت ژانگولر، بدون اجازه پریده باشی در این دنیا و “حال یک شبه” را تبدیل کرده باشی به “ضد حال مادام العمر” و یا بعد از اصابت صاعقه به مخت، هنوز زنده باشی. شاید مثل این ماست نترشیده (خلاصه اش: من) گاهی فکر کنی که آدم باهوشی هستی و برای خودت یک چارچوب (با چوب چنار) بسازی و همه محتویات فکریت را بریزی درون آن و بگویی بهش “ایدئولوژی” و آنرا مثل چسب بچسبانی به بینی قراضه ات که همه ببینند چه کلاسی داری و هر وقت کسی ازت پرسید “شما؟” صورتت را به سمتش بچرخوانی تا آنجایت را ببیند و بفهمد شما چی هستی. حتی شاید انقدر عادی باشی که تفاوتی با گچ دیوار نداشته باشی و یا اصلا شاید “نباشی” که بخواهم با چند کلمه تفسیرت کنم، ولی در هر صورت هر نوع موجودی که باشی، مثل خود من در این جهان (این صحرای بی آب و علف) هستی و از این گاز دوست داشتنی (همون اکسیژن) تنفس میکنی.
بیشتر اوقات فکر میکنم به چه دلیل است که اینهمه شعور منفصل توی این چرخه گردون ریخته شده، مگر قرار نیست همه یک روز به هم بچسبند و یکی بشوند؟ اصلا مگر اینها با هم تفاوتی دارند، خوب چرا جدا جدا؟ احساس عذاب آوری است اگر فکر کنی عنصر “زمان” دارد تو را بازی میدهد. “زمان” میبخشد، “زمان” میگیرد، “زمان” زنده میکند و “زمان” میکشد!
ترس از طولانی شدن بیچارگی ها و غصه ها؛ و ترس از نرسیدن به همه آن چیزهای دوستداشتنی و حتی ترس از بین رفتن دلخوشی ها لذت ها همیشه من را عذاب داده. در حالی که همه چیز میتواند در یک نقطه ایده آل و بی نقص منجمد بشود و حرکتی نداشته باشد.
بیشتر اوقات از اینکه چیزی را “ندارم” رنج نمیبرم، چیزی که سوزش شدیدی دارد، ندانستن درباره آن “چیز” است. به همین خاطر است که هر وقت به آن “چیز” دوستداشتنی دسترسی کامل پیدا کردم، در طول زمان، برایم عادی شده.
.
.

پی نوشت 1:عجیبه! فکر میکنم پریده، دیگه نمینویسم! ادامه مطلب بعدا!

پی نوشت 2: Ommiting the posts are because of misunderstanding, when I feel people don’t get what I mean, I infer that my comminication is poor and i can’t convey what I have in mind and I remove my post to prevent further problems

پی نوشت 3: یک چیز جدید؛ انتهای هر پست میتونید به نوشته ها رتبه بدهید، اگر مطلبی رو خوندید به هر میزان که خواستید بهم ستاره بدید (متشکرم)

پی نوشت آخر: سالهاست که من همونم که هستم! نه اونیکه قراره باشم!

Loose your trust

M.H — Sat, 07 Nov 2009 19:51:48 +0000

Loose your trust

nothing is stable about me… one day I will waste myself and finish this foggy life, this impermanence is ruining my brain.
God! give me a hand… I’ve got to control myself… the way is too long.

انگلی به نام آهستان

M.H — Wed, 04 Nov 2009 12:24:13 +0000

تصویری از انگل آهستان در حال چسبیدن به یک شعور سبز

در پی شیوع بیماری های جدید، سازمان مبارزه با فساد مغزها اعلام کرده نوع جدیدی از انگل در دنیای مجازی پیدا شده که علاوه بر دارا بودن خطرات انگلهای کهنه و قدیمی، به ویروس های جدید نیز آلوده است که در ابتدا با نرمی و به “آهستگی“، سپس اگر موفق نشد، با تندی و حمله های پی در پی، سعی در تخریب ساقه ها و جوانه های سبز تازه روئیده دارد. ظاهرا این موجود خطرناک با هدف تولید مثل و رشد و نمو، قصد دارد در مغز بسیاری نفوذ کرده و بسیاری را مانند خودش به انگل تبدیل کند.
مکانیزم عمل این انگل: ابتدا در ظاهر یک موجود با شعور و چیزفهم (!) چند خط حرف منطقی مینویسد، وقتی قربانی آن چند خط را خواند، به وی چسبیده و با طرفند انگل های قدیمی، به تخریب و خشکاندن ریشه های سست و جوان میپردازد.

خواهشمند است هر جا اثری از این انگل چسبنده و خطرناک دیدید، به سرعت از آن دوری کنید و دیگران را نیز از خطر آن آگاه کنید.

صدا

M.H — Fri, 23 Oct 2009 16:19:57 +0000

Sound of Heart

دستت راستت را که سمت چپ سینه ات بگذاری، یک توده ماهیچه ای را حس میکنی که دارد میرقصد…

شنیدن این نوای دومپ دومپ گاهی خوشایند است و گاهی یادآور خاطرات تلخ و عذاب آور است. چیزی که مهم است اینست که این نوا آشناترین صدایی است که هر کسی در طول عمرش شنیده. این جا شاد ترین بخش وجود توست، کودک بازیگوشی که همیشه در جنب و جوش است و بدون اینکه خبر داشته باشد چه ارزش بالایی دارد، بدون وقفه در حال خواندن و رقصیدن است. این کودک میخواند و میرقصد، حتی اگر تو صدایش را نشنوی و از او چیزی ندانی، حتی اگر درک سطحی و بسیار پایینی از او داشته باشی و تعداد دفعاتی که او را فهمیده ای و با او رقصیده ای، به انگشت های دست هم نرسد. حتی اگر او را گم کنی و به او بی توجهی کنی، او تو را گم نخواهد کرد…

شاید اهمیتی نداشته باشد، شاید دیگر حوصله رفتارهای کودکانه نداشته باشی و یک دیوار دور آن کودک کشیده باشی تا چشمت به چشمش نیفتد، شاید تا آخرین لحظه عمر هم نفهمی که رفتارهایش، چه صدای دلنشینی دارد؛ و شاید حتی مثل کوردلان سعی کنی وجودش را انکار کنی و دیگران را هم مجبور به سرکوب او کنی، ولی حتی اگر او را زیر یک کوه بی توجهی و رفتار غلط خاک کنی، باز هم میتوانی واکنش هایش را حس کنی. وقتی میخندی، اوست که تو را میخنداند، وقتی خاکستری میشوی و افسرده ای، اوست که برایت غصه میخورد، وقتی موسیقی گوش میکنی و میرقصی، اوست که با ضربآهنگ موسیقی همراهی میکند.

او همیشه شاد است و میخواند. با او میشود یک اتاق خالی و بی نور را درخشان و زیبا کرد؛ بخصوص وقتی او را با یک موجود شبیه خودش آشنا کنی، آنها میتوانند ساعتها با هم برقصند و با هم بتپند. او هیچوقت شادابی و سرزندگی خود را از دست نخواهد داد، نه تا وقتی که تو او را محدود کنی و تنهایش بگذاری.

عمر کوتاه است (خیلی کوتاه)، و بسیار شکننده است، ولی هر لحظه از آن میتواند به دنیای بی پایان خوشی ها و حس های دوستداشتنی تبدیل بشود، اگر تو آن کودک را درک کنی و رفتار درستی با آن داشته باشی.

I feel her with my soul

M.H — Mon, 12 Oct 2009 18:33:11 +0000

I feel her with my soul

Time passes, heart is lonely. My dreams repeat every night, and in the morning… they are all gone. Ordinary life is very tiresome; days come after each other without any change. I wake up in the morning and drink a heavy bitter tea… I drink a cup of sadness. Looking throughout the windows, I imagine how great it could be, looking at her face, when she is sitting next to me, and looking at infinity.

Her deep look is at the beyond of nowhere, and there is a heavy atmosphere between us… and I am floated on the deep ocean of her beautiful look!

Who can stop this silence? What word could be more beautiful than this silence?

When the factor of time is not considered, even a brief period of time can be passed like a long lifetime. This is like a trap. You can enter that, but going out of there is not depending on your choice. You can’t get rid of this likable condition unless her weak voice ends this dream…

She says to me; we can not be for each other. Your weakness and my excellence increases the distance between us… she is right! I don’t deserve her; I am a simple boy who has a funny job, and every morning drinks a very heavy tea !

Since she has told this to me, I am not waiting for her dreams at nights and her call in the mornings anymore… I can be on my own. I don’t need to see her anymore…

This is right!

I am lonely

but I’m happy

cuz feel her with my soul

no picture needed!

————————————————

photography by: hanan

پشت یک دیوار

M.H — Fri, 02 Oct 2009 17:51:35 +0000

Behind A Wall

Let images speak…

پوچ گرایی یا پوچ گرایشی

M.H — Thu, 01 Oct 2009 10:05:30 +0000

عرب به من گفت: وطنت چه قدر به هم ور شده!
من به عرب خندیدم
عرب گفت: از زبان فارسی چیزی نمانده!
من به او لبخند زدم
فلسطینی به من گفت: من ساکن دوبی هستم
و من به فلسطینی نگاه کردم
غزه ای داشت از برنج ایرانی تعریف میکرد
و من ساکت شدم
شیخ با لهجه غلیظ عرب، زندگینامه ملاصدرا را خواند
و من خودم را به نفهمی زدم
عرب پای تلوزیون من نشسته بود و تخمه میشکست و میخندید
و من یک عکس دستم بود
من با آن عکس حرف زدم
من با آن عکس درد دل کردم

آدولف بود
به او گفتم؛ گاز گرون بود، یا اتاق کم داشتی! تو که سوزوندی، اقلا اون چیزی رو میسوزاندی که لایق سوختن بود…

پ.ن: فلترینگ وردپرس باعث شده مدتی از این وبلاگ دور بشم، این اولین پست من از طریق ارسال ایمیله… اگر جواب بده….

یاری

M.H — Sun, 30 Aug 2009 22:02:39 +0000

یاری

یاری اندر کس نمیبینم یاران را چه شد؟
دوستی که آخر آمد دوستداران را چه شد؟
کس نمی گوید که یاری داشت حق دوستی
حق شناسان را چه حال افتاد یاران را چه شد؟