کبوتر

وقتی میرفت پاییز بود. گفتم کجا میری ای کبوتر بیچاره. نمیگی سرده هوا، پس فردا زمستون میشه بی من میخوای چیکار کنی؟ آخه تو که بری دیگه برگشتنی نیستی. گفت نه من طاقت موندن ندارم بمونم تنگ دلت که چی بشه؟ همش گریه همش ناله همش سیاهی و زشتی. من میرم دنبال یار بهار که شد بر میگردم.

آره خلاصه… کفتر ما پر زد و رفت. منم نشستم به دعا… ای خدا خودت هواشو داشته باش. نکنه یه وقت رفتنی شه دیگه نیاد. کفترا جون ندارن. نکنه از سرما بمیره. نکنه گرفتار شکارچیای بد ذات بشه. آخ خدا این چه کاری بود که کردم.

ولی دیگه پشیمونی فایده نداشت. پر زده بود و رفته بود.

زمستون اومد، چه زمستونی… سرما و سیاهی همه جا رو پر کرد. من هم چشم به راه بهار همش یه گوشه غصه میخوردم.

گذشت و گذشت. بهار هم اومد. برف ها آب شد. زمینها همه سبز شدن. شکوفه ها در اومدن.قناریا میخوندن. ولی خبری از کبوتر ما نشد. اون سال بهار برام از صد تا زمستون بد تر بود. آخ که چه سخته چشم انتظار باشی.

ماهها میومدن و میرفتن. سرما و گرما… تابستون و زمستون… ولی خبری نشد که نشد.

هنوز هم که هنوزه بعضی وقت ها میشینم به آسمون خیره میشم. ولی فایده نداره. رفته و من رو بی خبر تو سیاهی و زشتی جا گذاشته…

پی نوشت: باز هم آن اتفاق تکرار شد…

چند حرف کوتاه

اول از همه یک نفر خواست بداند من چرا انگلیسی مینویسم ؟
مقصودم از این کار اصلا این نبود که مثلا بگم من زبان انگلیسی ام خیلی خوب است یا یه همچین چیزی…! اتفاقا باید اعتراف کنم زبان انگلیسیم اصلا خوب نیست. دلیل این که تصمیم گرفتم به این زبان بنویسم این بود که از کلمات فارسی خسته شدم. معانی در زبان فارسی دچار یک نوع اختلال شده. البته اصلا منظورم این نیست که فارسی زبانها آدمهای دروغگو و حیله گری هستند! اصلا…!!

دوم: موضوع ناچیزی هست که چند وقت است ذهن من رو به خودش مشغول کرده. چند روز قبل یک نفر باعث شد تمام آن خاطرات غم انگیز کودکی ام را که در سودای به پایان رسیدن و بزرگ شدن تلف شد، به یاد بیاورم. و افسوس که به دهه ی سوم زندگی رسیدم، ولی هنوز هم نفهمیدم بزرگ شدن یعنی چه. امان از این روزگار نسبی و بی ثبات.

.

.

.

مطلب سوم: قصد دارم در پست های آینده چند صفحه اول داستان “اسفندیار” را که قبلا نوشته ام در وبلاگ قرار بدهم… البته داستان خیلی زیبایی است ولی شاید فقط برای خودم. تا جایی که شده سعی کردم در نوشتنش ادب و نزاکت را رعایت کنم ولی شاید باز هم احتیاج به سانسور داشته باشد. شخصیت اسفندیار خیلی شبیه خودم است…