پشت یک دیوار

Behind A Wall

Let images speak…

Huge Sadness

Watched Boy - by me

Money, money, money, money, money and so on…
.
“Sir! Don’t you want a watch?” that poor boy said to me, and I was checking my messages and my head was down.
I thought he is asking me about the time and I looked at my watch
“It’s quarter to….” I said…
But when I looked at him I saw he and his mother and little sister are standing on sidewalk and in fact he is asking me to buy his own watch.
“… to eight” I whispered… And then I felt a huge sadness …! And I went away.
.
.
.

.
I am a real cruel.
I don’t help such poor people because when I give them a little money, in fact I am trying to help myself.
No body can help me. Even the little poor boy that is standing on sidewalk.
We are all poor people. We are losing a great treasure. We are losing our life.
without any love…
or any friend…
.
.
Maybe that boy is full of beautiful feelings… but who cares?
He doesn’t have any money… so he is not alive… some day he dies unless nobody says him: hey man! Don’t worry… your love costs a lot!
.
.

I am that poor boy…

چند حرف کوتاه

اول از همه یک نفر خواست بداند من چرا انگلیسی مینویسم ؟
مقصودم از این کار اصلا این نبود که مثلا بگم من زبان انگلیسی ام خیلی خوب است یا یه همچین چیزی…! اتفاقا باید اعتراف کنم زبان انگلیسیم اصلا خوب نیست. دلیل این که تصمیم گرفتم به این زبان بنویسم این بود که از کلمات فارسی خسته شدم. معانی در زبان فارسی دچار یک نوع اختلال شده. البته اصلا منظورم این نیست که فارسی زبانها آدمهای دروغگو و حیله گری هستند! اصلا…!!

دوم: موضوع ناچیزی هست که چند وقت است ذهن من رو به خودش مشغول کرده. چند روز قبل یک نفر باعث شد تمام آن خاطرات غم انگیز کودکی ام را که در سودای به پایان رسیدن و بزرگ شدن تلف شد، به یاد بیاورم. و افسوس که به دهه ی سوم زندگی رسیدم، ولی هنوز هم نفهمیدم بزرگ شدن یعنی چه. امان از این روزگار نسبی و بی ثبات.

.

.

.

مطلب سوم: قصد دارم در پست های آینده چند صفحه اول داستان “اسفندیار” را که قبلا نوشته ام در وبلاگ قرار بدهم… البته داستان خیلی زیبایی است ولی شاید فقط برای خودم. تا جایی که شده سعی کردم در نوشتنش ادب و نزاکت را رعایت کنم ولی شاید باز هم احتیاج به سانسور داشته باشد. شخصیت اسفندیار خیلی شبیه خودم است…

Life Is a Tragic Joke

Don’t read this post because I want to talk about some painful facts.
Some years ago, when I was just an eighteen boy I thought that perhaps the standards which has organized our society and we have to respect them as our essential laws in life, is not perfect because sometimes they can’t satisfy us or resolve our problems… a bit later, I faced a tragic story (about love and emotion). Then I expected the people around me to guide me and tell me how to get rid of this sad condition. I expected them to solace me because I thought that it is the worst condition that I have been ever in that.
But my guess wasn’t true.
The worst thing that had happened to me in life was realizing this fact that actually there is no structure in our life.
How bad…!
No body wanted to listen to me. Every body believed that I am a guilty person because our society couldn’t handle needs of the members.
I forgot that story because I had to forget that. I have to forget what ever that happens to me. Nobody can feel what I feel because the emotion is dead.
What a pity… my society isn’t older than a young man but I feel I’m dealing with a messy and mad society.
Where are the people when I feel lonely?
The people who call themselves “Friend”…
Where is society…?
…
My inside has become ugly…
Just like my appearance…
No body wants the real “me”.
…
God…
Are you there?

I don’t think so…

I don’t wanna live anymore… I don’t…

My history

Some years ago when I was a little child I used to be very shy (too shy) I didn’t have any friend I always used to play by myself. Some years later I remember that one of my best hobbies was long walking in snowing nights and long cycling when there is no snow.
I remember that I was a lazy student at school. I used to study just before the exam so then I couldn’t get good marks.
Now I am studying in “English instruction” field in a funny university! They don’t teach me any thing. And I’m trying to become a good graphic designer but I don’t know why I can’t?

It's me, playing a mobile game

دیوانه

1. روزی دو دیوانه در بیابانی قدم میزدند. دیوانه اول بدون هیچ علتی محکم زد تو گوش دیوانه دوم. دیوانه دوم چنان خشمگین شد که سنگ بزرگی را برداشت و محکم به سر دیوانه اول زد. دیوانه اول مرد و دیوانه دوم به راه خودش ادامه داد.
2. اگر هر کسی میفهمید دیوانه بودن چه کیفی دارد، آرزو میکرد کاش از اول دیوانه بود.
(ترجمه بند 2 به زبان انگلیسی:I love those fucking drugs)
3. در قسمتی از بدن دستگاهی است به نام دستگاه عصبی که مثل کامپیوتر دوست دارد همه چیز را تجزیه تحلیل کند و نتیجه بگیرد، اگر این قسمت از بدن از کار بیفتد زندگی بسیار راحت تر میشود.
4. بد ترین نوع دیوانگی، دیوانگی موقت است.
5. حقیقتی که وجود دارد این است که همه انسانها دیوانه هستند، فقط وقتی متوجه این موضوع میشوند که عقلشان کار دستشان داده باشد.